Jak tu piszemy. Każdy przepływ opisujemy schematem: zdarzenie, kroki, dane wejściowe, wynik, zapis. Podajemy, w którym miejscu proces się wykłada i co się dzieje, gdy model zwróci nonsens. Koszty liczymy na jawnych założeniach – wolumen, długość kontekstu, stawki z cennika dostawcy – i zaznaczamy, które z nich zmienią się najszybciej. Nie recenzujemy frameworków, bo starzeją się w miesiąc, i nie robimy tutoriali pod jedno narzędzie. Nie nazywamy agentem czegoś, co jest zwykłym scenariuszem z jednym wywołaniem modelu. Jeśli zadanie da się zamknąć bez agenta, piszemy to zamiast opisywać agenta.